เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 ก้มศีรษะยอมสวามิภักดิ์ ศีรษะล้านเปิดเผย
ซ่งเซียงอี๋มองไปยังกู้จวินเหยาตรงที่นั่งประธานซึ่งมีรอยตราฝ่ามือประทับอยู่บนแก้ม ในชั่วพริบตาที่สบตากัน กู้จวินเหยากลับเบือนหน้าหนี
หัวใจของซ่งเซียงอี๋ดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวในชั่วอึดใจ
นางไม่รู้ว่าเย่ซุ่นซินทำสิ่งใดลงไป แต่น้ำใจผูกพันที่กู้จวินเหยาเคยคะนึงหาและทะนุถนอมปกป้องนางมานานนับสิบปี สุดท้ายก็จืดจางลงแล้วจริง ๆ
และวันข้างหน้าในจวนหย่งอันโหว นางก็ไม่มีคุณสมบัติจะอาศัยอำนาจบารมีผู้อื่นมาวางก้ามได้อีกต่อไป
เมื่อคิดกระจ่างแจ้งถึงจุดนี้ นางจึงคุกเข่าลงอย่างรู้ความด้วยใบหน้าขาวซีด ก้มศีรษะยอมสวามิภักดิ์ น้ำเสียงต่ำต้อยเปี่ยมความนอบน้อม “ความประสงค์ของคุณหนูซูอินก็คือความต้องการของตัวข้าเจ้าค่ะ ภายภาคหน้า ฮูหยินท่านกล่าวสิ่งใด ตัวข้าล้วนทำตามทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”
สิ้นเสียงพูด ก็ตามมาด้วยเสียงโขกศีรษะอันหนักทึบดัง “ตึง ตึง ตึง” สามครา