ตอนที่ 77 มิใช่สายเลือดแท้ สมคบคิดทำร้ายคน

ตอนที่ 77 มิใช่สายเลือดแท้ สมคบคิดทำร้ายคน

ถ้อยคำเดิม ๆ เข้าหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจของเย่ซุ่นซินพลันบังเกิดความหงุดหงิดรำคาญขึ้นมาอย่างเลี่ยงมิได้ สายตาเย็นชาจ้องมองลูกชายผู้นี้ของตน จ้องใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุราของเขา พลันเอ่ยตวาดถามย้อน:

“ในเมื่อทนดูมิได้ ยามที่น้องสาวเจ้าต้องการเจ้า เหตุใดเจ้าจึงมิมาขอร้องแทนนางเล่า?”

กู้ซูหยางชะงักงัน เอ่ยเสียงฝาดเฝื่อน: “ลูกชายร่างกายมิสบาย คนรับใช้ข้างกายจึงมิกล้าส่งข่าวขอรับ”

“มิสบายรึ? ไฉนข้าถึงได้กลิ่นสุราคลุ้งไปทั้งตัวเจ้าเล่า?” เย่ซุ่นซินมิปล่อยเขาไป: “เจ้าได้รับบาดเจ็บมาหรือ? ปิดบังข้ากับจือรั่ว แอบใช้สุรายาเป็นการส่วนตัวรึ?”

กู้ซูหยางรีบปฏิเสธทันควัน

“เช่นนั้นเจ้าก็ดื่มสุราจนเสียการเสียงานใช่หรือไม่?”

เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเย็นเยียบของท่านแม่ สมองที่ยังคงมึนงงอยู่บ้างเพราะฤทธิ์สุรายังมิทันสร่างซาของกู้ซูหยางพลันกระจ่างตื่นขึ้นมาในทันใด

แววตาของเขาไหววูบ เสียงดังตุ้บคุกเข่าลงกับพื้น แสดงสีหน้าท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจออกมา: “เป็นความผิดของลูกชายเอง ขอท่านแม่โปรดลงทัณฑ์ขอรับ”

เย่ซุ่นซินมองดูเขา มุมปากยกขึ้น เอ่ยอย่างเรียบเฉย: “ลงทัณฑ์มลงทัณฑ์อะไรกัน ถึงขนาดทำให้เจ้าต้องดื่มสุราคลายทุกข์ หรือว่าเจ้าได้รับความอยุติธรรมอันใดในสำนักศึกษาหลวงมาหรือ?”