ตอนที่ 72 คัดลอก

ตอนที่ 72 คัดลอก

“เป็นแม่นางใหญ่ตระกูลหลิ่วผู้นั้นทำตกไว้โดยไม่ตั้งใจ โหวผู้นี้ลืมกำชับให้ฉางเนี่ยนนำไปจัดการ” กู้จวินเหยาใจกระตุก นึกเสียใจกับความจำของตนเองอยู่เงียบ ๆ ทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงพิรุธแล้วเอ่ยคำโป้ปดเล็กน้อยออกไป

พลางเอ่ยก็ทำท่าจะเรียกฉางเนี่ยนเข้ามา ซ่งเซียงอี๋รีบห้ามเขาไว้ได้ทันท่วงที นางลอบสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด ไม่ยอมปล่อยให้รอดสายตาไปแม้แต่น้อย ทว่าปากกลับเอ่ยอย่างหวังดีว่า “ชั่วยามนี้ ผู้ติดตามฉางเนี่ยนน่าจะกำลังกินมื้อค่ำอยู่ ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ข้าช่วยท่านโหวจัดการให้เถิด”

กู้จวินเหยาตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนัก “ตกลง”

เห็นเช่นนี้ ซ่งเซียงอี๋จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กู้จวินเหยาไม่ใส่ใจก็ดีแล้ว

เมื่อออกจากห้องหนังสือกลับมาถึงเรือนของตน ซ่งเซียงอี๋ก็เรียกแม่นมหัวเข้ามาทันที สีหน้าเคร่งขรึมกำชับให้นางไปสืบดูการกระทำทุกฝีก้าวของแม่นางสูงวัยตระกูลหลิ่วผู้นั้นที่กู้เอินหนิงพาเข้ามาตอนกลับมาฟ้องที่จวนให้กระจ่าง ทางที่ดีควรสืบเรื่องเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของนางมาให้หมดสิ้น

แม่นมหัวเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าที่ซ่งเซียงอี๋กำไว้แน่นในมือ พลันคาดเดาบางสิ่งได้ จึงรับคำสั่งแล้วถอยออกไป

ครู่ใหญ่ต่อมา แม่นมหัวก็กลับมาด้วยใบหน้ามืดมน รายงานร่องรอยและเครื่องแต่งกายของหลิ่วฉางเป่าในจวนโหววันนั้นอย่างละเอียดยิบ