กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 62 คนเราล้วนลำเอียง
“สามี ในใจของท่าน บุญคุณช่วยชีวิตยังคงเทียบไม่ได้กับบุญคุณเลี้ยงดูมาสิบกว่าปีหรือ” ฉินจือรั่วก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คิ้วตาอันประณีตงดงามเจือไปด้วยความเย็นชาและความผิดหวัง
ประโยคเดียวนี้ ทำให้กู้ซูหยางล่วงรู้ได้ทันทีว่าชิวอิ๋งต้องบอกเรื่องที่เขาขัดขวางนางแก่ท่านแม่และจือรั่วแล้วเป็นแน่ ขณะเดียวกันก็ทำให้เขานึกถึงความอับอายขายหน้าของตนเองในวันนี้ขึ้นมา
แม้ในยามนั้นพวกหญิงรับใช้และเด็กรับใช้ชายจะมิได้หัวเราะออกมา ทว่าสายตาที่มองกวาดมาในภายหลังราวกับมองดูของประหลาดนั้นกลับทำให้เขาขุ่นเคืองใจยิ่งนัก สีหน้าจึงอดมิได้ที่จะเย็นชาลง:
“จือรั่ว เจ้าเป็นภรรยาของข้าก่อน แล้วจึงค่อยเป็นสะใภ้ของท่านแม่ ในใจเจ้าควรเห็นข้าผู้เป็นสามีสำคัญที่สุด มิใช่มาตำหนิตัดรอนสามีของเจ้าเพราะคนอื่น ทำให้เขาตกเป็นที่ขบขันของผู้คน”
ฉินจือรั่วตกตะลึง ก้นบึ้งดวงตาค่อย ๆ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา: “ตำหนิหรือ สามีคิดว่าข้ากล่าวไม่ถูกต้องรึ”
กู้ซูหยางสีหน้าชะงักงัน จำต้องอธิบายว่า: “อาจือรั่ว ตอนนั้นท่านพ่อตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะใช้ตนเองยุติเรื่องนี้ หากข้าปล่อยให้ชิวอิ๋งก้าวออกมาก่อกวนจนทำให้ผู้บัญชาการโจวสงสัยท่านพ่อ จวนโหวจะต้องแบกรับความผิดเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่งมิใช่หรือ”
“เจ้าถือกำเนิดเป็นคุณหนูตระกูลขุนนาง ยามคับขันก็ควรเข้าใจเรื่องผลได้ผลเสียและการเลือกสละ มิใช่ใช้อารมณ์ตัดสิน เพียงเพื่อจะเอาชนะหาความถูกต้องแค่เรื่องเดียว”