กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 50 องค์หญิงมอบของขวัญ ไทเฮาส่งคน
“หย่าขาดหรือเจ้าคะ”
ฉินจือรั่วตกใจกับคำสองคำนี้จนตะลึงงัน ครั้นได้สติก็เบิกตาดั่งผลซิ่งกว้าง เอ่ยเสียงกระชั้น “ย่อมเป็นเรื่องใหญ่แน่แท้เจ้าค่ะ”
นางกำหมัดแน่น นิ้วมือซีดขาว เอ่ยอย่างขวัญผวายังมิวาย “ตั้งแต่โบราณมาสตรีที่หย่าขาด น้อยนักที่จะมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายแท้จริง คำซุบซิบนินทาของคนในใต้หล้า สายตาชี้นิ้วตำหนิของญาติมิตร ความไม่พอใจและก่นด่าของพ่อแม่ ล้วนทับถมชั้นแล้วชั้นเล่าลงบนร่างสตรี เพียงพอจะกดทับแผ่นหลังอันบอบบางของพวกนางจนพังทลาย”
“อีกทั้งสตรีหลังจากหย่าขาดหากมิอาจแต่งงานใหม่ได้อย่างราบรื่น เบื้องหลังไร้เรือนให้พักพิง เกรงว่าจะถูกพวกอันธพาลรังแกเหยียดหยามเอาได้เจ้าค่ะ”
ใบหน้านางแฝงความตระหนก ยามเอ่ยถึงเรื่องนี้ ทั้งเวทนาสงสาร ทั้งกลัวว่าจะแปดเปื้อนมาถึงตนแม้เพียงนิด
ในที่สุดก็เอ่ยอย่างโล่งอก “ยังดีที่จือรั่วได้พบท่านแม่ และยังมีซื่อจื่อ ซื่อจื่อแม้ชั่วขณะนี้จะเลอะเลือนไปบ้าง ทว่ายังรับฟังคำทัดทาน อีกทั้งขยันก้าวหน้า มีพวกท่านอยู่ วันหน้าชีวิตของสะใภ้ย่อมไม่ย่ำแย่ไปถึงไหนแน่นอนเจ้าค่ะ”
เย่ซุ่นซินตบมือนางเบา ๆ มิได้ฝืนใจคนนิสัยอ่อนโยนเช่นจือรั่วให้ยอมรับเรื่องในอนาคต เพียงปลอบประโลมนาง “ใช่แล้ว เจ้ายังมีแม่อยู่ วันหน้าต่อให้ซูหยางปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี มีข้าอยู่ เจ้าก็ยังมีทางถอย”
“ทางถอยที่ราบรื่นไร้กังวล”