ตอนที่ 37 กลับจวนสอง

ตอนที่ 37 กลับจวนสอง

ร่างกายที่เกียจคร้านของซ่งเซียงอี๋พลันยืดตรง นางเงี่ยหูฟังออกไปทางด้านนอก

ทางด้านหน้า เมื่อได้ยินคำว่า “พี่ชาย” กู้จวินเหยาผู้อารมณ์หม่นหมองอยู่บนหลังม้า หัวใจพลันเปลี่ยนจากมืดมนเป็นยินดีทันใด

เอินหนิงมาแล้ว ซุ่นซินสนิทสนมกับนางยิ่งนัก ย่อมต้องอยู่ข้างกายนางคอยมองดูเขาเป็นแน่

ดวงตาดำขลับของกู้จวินเหยาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มทอดมองขึ้นไปด้านบน ก็เห็นว่าบนชั้นสองของโรงน้ำชา ข้างกายกู้เอินหนิงที่แต่งกายงดงามละลานตา เป็นสตรีโฉมสะคราญผู้สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงิน พวงแก้มซับสีระเรื่อ แววตาฉ่ำน้ำดั่งสายธาร

รอยยิ้มในดวงตาพลันแข็งค้างทันที

สายตายังคงไม่ยอมแพ้ ชะเง้อมองไปทางด้านหลังของกู้เอินหนิง ทว่าแม้แต่ชายเสื้อสักนิดของเย่ซุ่นซินก็หาได้มองเห็นไม่

กู้เอินหนิงโบกมือ “พี่ชาย จดหมาย ท่านได้รับจดหมายหรือไม่” นางเอ่ยเตือนด้วยความกระตือรือร้น

กู้จวินเหยาพยักหน้า พลางมองดูน้องสาวที่โน้มตัวพ้นราวกั้น จึงรีบเอ่ย “ระวังหน่อย อย่าได้พลัดตกลงมา”

กู้เอินหนิงเชื่อฟังถอยหลังไปสองก้าว รอยยิ้มบนใบหน้าสดใส นางรู้อยู่แล้วว่าพี่ชายย่อมไม่ถือสานาง