ตอนที่ 34 ฮูหยินใหญ่เล่อกั๋วกง เว่ยอวิ๋นเฉิง

ตอนที่ 34 ฮูหยินใหญ่เล่อกั๋วกง เว่ยอวิ๋นเฉิง

แม่นมหลี่พลันสะอึกอยู่ในอก นางไม่เชื่อว่าแม่นมจ้าวกลับไปแล้วจะมิได้บอกกล่าวฮูหยินโหวท่านนี้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

ยามนี้นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ ยิ่งทำให้ในใจของนางไม่สบอารมณ์มากขึ้นไปอีก

ทว่าเย่ซุ่นซินกลับคล้ายนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดระคนขออภัยว่า

“อ้อ เป็นฮูหยินอย่างข้าเองที่ร้อนใจอยากกลับไปตรวจดูเรื่องการซ่อมแซมเรือนจันทร์ล้ำค่าในจวน จนลืมเรื่องที่ต้าหวงที่จวนโหวของเราเลี้ยงไว้สูงค่าเกินไป ไม่รู้ธรรมเนียมจึงชนกระแทกแม่นมไปเสียสนิท”

ระหว่างคิ้วของเย่ซุ่นซินขมวดมุ่น วาจาที่เอ่ยฟังดูละอายใจยิ่งนัก ทว่าบนใบหน้ากลับไร้รอยยิ้มแม้เพียงเศษเสี้ยว

สีหน้าของแม่นมหลี่แข็งค้าง เข้าใจความหมายที่ฮูหยินหย่งอันโหวตักเตือนนางว่าตีสุนัขยังต้องดูเจ้านาย ในจวนนางมีหน้ามีตายิ่ง มักได้รับการประจบเอาใจอยู่เสมอ จนทำให้ชั่วขณะหนึ่งขาดความยับยั้งชั่งใจ บัดนี้จึงลนลานขึ้นมาในพริบตา

นางรีบห่อไหล่ฝืนยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยินโหวกล่าวอันใดเช่นนั้นเจ้าคะ เป็นบ่าวเองที่ไม่มีตา จะเป็นสุนัขในจวนของท่านชนกระแทกบ่าวได้อย่างไรกันเจ้าค่ะ”

“ตามหลักเหตุผลแล้ว ควรเป็นบ่าวที่ต้องขออภัยสุนัขบ้านท่านถึงจะถูกเจ้าค่ะ”

ต้าหวงที่กินอิ่มไปครึ่งท้องเดิมทีนอนหมอบเกียจคร้านอยู่บนตัวรถ จู่ ๆ ก็ได้ยินชื่อของตนเอง จึงยื่นหัวออกมาจากหน้าต่างรถม้า แล้วเห่า “โฮ่ง ๆ” เสียงดังลั่นใส่คนที่เพิ่งจะเอ็ดตะโรใส่มันเมื่อครู่นี้ไปหลายที