ตอนที่ 17 ลูกหมาสวมเสื้อ

ตอนที่ 17 ลูกหมาสวมเสื้อ

เป็นไปตามที่นางคาด กู้จวินเหยาเขียนจดหมายมาทัดทานเรื่องที่นางจะทำการค้าไพฑูรย์

บอกว่าเขาคิดหน้าคิดหลังแล้วเห็นว่าเรื่องนี้มีความเสี่ยงสูงยิ่ง

อีกทั้งยังกล่าวว่าองค์หญิงแต่งออกไปต่างแดนหลายปี นิสัยใจคอไม่ได้ไร้เดียงสาบริสุทธิ์เหมือนแต่ก่อนนานแล้ว ของตั้งโชว์ทำจากไพฑูรย์ที่พวกแม่นางชื่นชอบเหล่านั้น เทียบกับวัยขององค์หญิงในตอนนี้ก็คงไม่โปรดปรานแล้ว องค์หญิงอาจจะชื่นชอบหยกมรกตหินมีค่าที่สงบเสงี่ยมสง่างามและเปี่ยมบารมีมากกว่า

หากเย่ซุ่นซินต้องการอาศัยกระแสที่องค์หญิงเสด็จกลับเมืองหลวงเพื่อทำการค้า ก็สามารถลงเงิน 100,000 ตำลึงกับสิ่งนี้ได้

คำอธิบายล้วนมีเหตุมีผล อีกทั้งยังหาช่องทางทำการค้าอื่นให้จวนโหว หากเย่ซุ่นซินไม่รู้เรื่องของซ่งคัง นางก็คงจะขัดความประสงค์ของกู้จวินเหยาโดยจับไว้ทั้งสองทาง ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็เป็นเพียงแค่ขาดทุนเงินไปข้างเดียว

ไม่มีทางทำตามที่กู้จวินเหยาสั่งการเด็ดขาด

ทว่ายามนี้...

มุมปากของเย่ซุ่นซินยกขึ้นเล็กน้อย

นางย่อมต้องเป็นฮูหยินที่ดีผู้อ่อนโยนและเชื่อฟังอยู่แล้ว