ตอนที่ 4 แม่ลูกวิวาท

ตอนที่ 4 แม่ลูกวิวาท

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ อย่างไรเสียกู้ซูอินก็เป็นลูกสาวที่เติบโตมาในห้องหอ ตามกฎระเบียบธรรมเนียมย่อมมิอาจนอกลู่นอกทาง ยามเรื่องมาถึงตรงหน้า นางจึงรู้กาลเทศะจนพูดไม่ออกอยู่บ้าง

สายตาขอความช่วยเหลือทอดมองไปยังพี่ชายที่ตามนางมาด้วยกันและมิได้ส่งเสียงเอ่ยคำใดเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ครั้นเห็นสายตาของเขามองมา ก็รีบส่งสัญญาณให้เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปาก

กู้ซูหยางพยักหน้าอย่างแนบเนียน

มุมปากของกู้ซูอินผุดรอยยิ้มจริงใจขึ้นมาสายหนึ่ง อดมิได้ที่จะวางใจหยิบตะเกียบขึ้นมากินกับข้าวอย่างว่าง่าย รอเพียงให้พี่ชายแสดงฝีมือ แล้วตนเองค่อยรับผลประโยชน์ตามไปด้วย

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างบุตรทั้งสองย่อมมิอาจรอดพ้นสายตาของเย่ซุ่นซินไปได้ หัวใจพลันดิ่งจมลงไปหนึ่งส่วน ทว่าก็จำต้องรอคอยต่อไป

กู้ซูหยางคีบกับข้าวให้เย่ซุ่นซินไปพลาง เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไปพลาง

“ท่านแม่ สงครามระหว่างต้าโจวกับทุ่งหญ้าเห็นทีใกล้จะสิ้นสุดแล้ว ท่านพ่อในฐานะแม่ทัพใหญ่จากบ้านไปนานถึงสองปี ลูกกับน้องสาวคิดถึงยิ่งนักขอรับ”

“ประจวบเหมาะกับระหว่างทางกลับจวนได้ยินข่าวว่าฝ่าบาททรงส่งราชทูตพิเศษเตรียมเดินทางไปด่านชายแดนเพื่อต้อนรับกองทัพใหญ่และองค์หญิงผิงชางกลับมา ลูกกับน้องสาวจึงคิดอยากอาศัยโอกาสอันดีนี้ติดตามราชทูตพิเศษออกนอกเมืองหลวงไปด้วยขอรับ”