กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกนินจา
คราวนี้ยิ่งน่าอับอายกว่าเดิม
กุ่ยปิงรีบวางสายทันที เขาขายหน้าจนแทบไม่เหลือชิ้นดี!
“นายน้อย...” กุ่ยปิงแทบร้องไห้ สำหรับเขาแล้ว ฉินซูก็คือฟ้า เขากลับทำเรื่องพังจนทำให้ฉินซูเสียหน้า
“พอแล้ว ฉันไม่ได้โทษนาย” ฉินซูส่ายหน้า จะโทษก็ได้แต่ตัวเองที่ตอนนั้นใจร้อนเกินไป
หลังทุกคนสงบลงแล้วแต่ยังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เป้ยเอ่อร์จึงค่อย ๆ ปรากฏตัวอย่างไม่รีบร้อน
“แค่ก!”
“คุณชายใหญ่เป้ย ท่านมีอะไรจะสั่งหรือ?”
“สามคนนั้นเป็นเพื่อนของฉัน ฉันอยากพาพวกเขาเข้าไป ได้ไหม?”
“ได้! ได้แน่นอน! ในเมื่อคุณชายใหญ่เป้ยเอ่ยปาก อย่าว่าแต่สามคนเลย ต่อให้สามร้อยคนก็เข้าได้!”