กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 เขายังเป็นเด็ก
พอลุงฟางจากไป ปิ่งหลี่ก็เบ้าตาแดงก่ำ หันไปมองซูมู่ คว้ามือเธอไว้แน่น สูดจมูกฟืดฟาด พลางพูดอย่างน่าสงสาร “ทำยังไงดี! ทำยังไงดี! ทำยังไงดี!”
“อะไรกันที่ทำยังไงดี เธอเป็นอะไรไปกันแน่?” ซูมู่ขมวดคิ้ว ดึงกระดาษทิชชูสองแผ่นมาเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดบนหัวเขา พลางถามด้วยคิ้วที่ยังขมวด “เธอเห็นอะไร ทำไมถึงกลายเป็นท่าทางแบบนี้?”
“ลุง…ลุง…ลุงฟาง!” ปิ่งหลี่กอดมือเธอไว้แน่น ตัวสั่นเทา แทบจะร้องไห้โฮออกมา มือไม้โบกไปมาเพื่ออธิบายสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเห็นเมื่อครู่ เบิกตาโตแสดงปฏิกิริยาตกใจกลัวของตน แต่ซูมู่กลับไม่เข้าใจเลยสักนิด