กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 เสียงนินทา
“คุณมองผมเหมือนมองคนโง่หรือเปล่า?” ฉู่จิ้นหัวเราะในลำคอ แหงนมองท้องฟ้า ถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสลด
“ไม่... ไม่ใช่...” เธอทำตัวไม่ถูก อยากจะอธิบาย แต่ตะกุกตะกักอยู่นานก็ไม่พูดออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์สักประโยค
ยังมีอะไรอยากพูดอีกไหม? การหลอกลวงกลายเป็นความจริงไปแล้ว พูดมากไปก็เพียงทำให้ความผิดของตัวเองหนักขึ้น สู้ไม่พูดอะไรเลยยังดีกว่า
“ซูมู่ ผมจริง ๆ... ผม...” เขาเบิกตากว้าง หันไปมองผู้คนที่ไปมาอยู่ด้านนอก แล้วก้าวเท้าจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก
“ฉู่จิ้น ฉัน...”
เขาโบกมือให้เธอไม่ต้องพูดต่อ จากนั้นก็จากไปจากตรงนั้น