กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 อย่าไปเลย
“ไม่อยากทำ หรือทำไม่ได้กันแน่?”
“ไม่ได้! ไม่ได้! ไม่ได้!” ฉู่จิ้นพูดซ้ำถึงสามครั้ง
“ทำไมล่ะ?” เธอถาม
เขาส่ายหัวไม่ได้พูดอะไร ตะแคงตัวกอดตัวเองไว้แน่นอย่างไม่สบายใจ ดวงตาปิดสนิทพึมพำเรียกชื่อของซูมู่
ซูมู่กอดเข่าตัวเองเอาไว้ วางคางเกยบนเข่าแล้วทอดสายตามองเขาที่อยู่ข้างๆ “คำพูดคนเมาคือความจริง นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจที่คุณอยากบอกฉันเหรอ?”
ซูมู่เอ๋ยซูมู่ ไม่ใช่ว่าตัดใจไปแล้วหรอกหรือ ทำไมยังไปเพ้อฝันกับเขาอยู่อีก?
“มู่มู่ มู่มู่……” ฉู่จิ้นพึมพำ “ทรมานเหลือเกิน… อ้วก……”
“อ๊าก—”