กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 เพียงขอให้ต่างเคารพกันดั่งแขก
แสงอรุณรุ่งเรืองจาง ๆ ลำแสงทองคำเส้นหนึ่งสว่างขึ้นจากขอบฟ้า ไล่ความมืดทั้งหมดให้หายไป เมืองที่เต็มไปด้วยหมอกมองไม่เห็นทางข้างหน้า ผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างรีบร้อนสวมเสื้อคลุมกันหนาว ในอากาศชื้นมีกลิ่นอายของดินโคลนลอยมาแผ่ว ๆ
ซูมู่ในชุดนอนยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองไปทางโรงฌาปนกิจ สีหน้าไร้อารมณ์ แววตาแห้งผากว่างเปล่า เธอหลับตาลง ฝืนกลั้นน้ำตาที่ใกล้จะไหลออกมา
จากวันนี้ไป เธอจะอยู่คนเดียว