เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ถึงจุดนี้ การทดสอบก็ได้เผยเขี้ยวเล็บที่แท้จริงของมันออกมาในที่สุด
พายุลมกรรโชกแรง เม็ดทรายละเอียดดั่งผงแก้วฟาดลงบนผิวหนังที่เปิดโล่ง
ทัศนวิสัยลดต่ำลงจนเหลือไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน
โลกราวกับถูกบีบอัดจนเหลือเพียงแสงไฟที่สั่นไหว ร่างคนเลือนราง และความทรมานที่ต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน...คุณไม่มีทางแน่ใจได้เลยว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าและสิ่งที่ได้ยินกับหูนั้นเป็นความจริงหรือไม่
ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นในเครื่องสื่อสาร “...ช่วยด้วย! ฉันถูกทับอยู่! พื้นที่หมายเลขสี่ ฉัน...” ช่องสัญญาณถูกตัดขาดด้วยสัญญาณรบกวนไฟฟ้าสถิตทันที
ทหารใหม่คนหนึ่งหันขวับไปทางทิศที่เสียงดังมา ฝีเท้าเริ่มขยับ...แต่กลับถูกผู้บัญชาการกระชากตัวกลับมา
“มองไปข้างหน้า” ผู้บัญชาการกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและสงบนิ่งผิดปกติ “พื้นที่หมายเลขสี่ไม่มีใครประจำการ รายชื่อบุคลากรคุณเป็นคนลงทะเบียนด้วยมือตัวเอง ที่นั่นไม่มีใครอยู่เลย”