กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เดฟใช้มือลูบไล้ไปบนปกสีเงินดำ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เปล่งประกายเจิดจ้าเหมือนเล่มของโหยวหนั่ว ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายพลังที่หนักแน่นและสงบนิ่งออกมา เขาเปิดหน้าหนังสือขึ้น ตัวอักษรประหลาดด้านในเรืองแสงจาง ๆ ก่อนจะเลือนหายไปราวกับหมอกควัน
ผู้คนรอบข้างต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“นั่นคัมภีร์เวทมนตร์หายากอีกเล่มงั้นเหรอ?”
“เริ่มจากโหยวหนั่วที่ได้ใบโคลเวอร์สี่แฉก ตอนนี้เขาก็ได้มาเหมือนกันงั้นเหรอ?!”
“คนรุ่นนี้... ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
โหยวหนั่วเดินเข้ามาหา กลิ่นอายพลังสีทองรอบตัวเขาประสานเข้ากับแสงสีเงินอันสงบนิ่งของเดฟอย่างแผ่วเบา “สรุปว่า... นายก็ได้คัมภีร์เวทมนตร์ใบโคลเวอร์สี่แฉกมาเหมือนกันสินะ?”
เดฟปิดหนังสือลงเบา ๆ เกิดเสียงดังทึบ เขาไม่ได้ตอบอะไร