กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สตีฟไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเหวี่ยงฝ่ามือไปข้างหน้า... นิ้วมือที่เหมือนลาวาแทงทะลุเหล็กเสริมความแข็งแกร่งของผนังห้องทดลอง
โลหะหลอมละลายและเสียรูปทรงในทันทีภายใต้อุณหภูมิสูงจัด ส่งเสียงซี่ๆ ที่แสบแก้วหู
ขอบผนังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีส้ม และหยดลงมาเหมือนขี้ผึ้งในที่สุด
คานเหล็กค้ำยันหลังผนังส่งเสียงครวญครางอย่างรับภาระไม่ไหว ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน
แม้จะผ่านการเสริมพลังมาแล้ว บัคกี้ก็ยังต้องถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อหลบเลี่ยงอุณหภูมิที่ร้อนระอุ
โทนียกมือขึ้นบังหน้า “เอาล่ะ กัปตัน... ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำให้คุณโกรธเด็ดขาด”
“วางใจเถอะ...” เสียงของโทนีทุ้มต่ำลงราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังมาจากที่ไกลๆ “ฉันกำลังโกรธอยู่แล้ว”