กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อพื้นที่กักกันมิติที่สั่นไหวปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ เดฟก็ลอยตัวอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง... ไหล่ของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เชื่องช้า
อักขระที่เต้นเร่าอยู่รอบฝ่ามือของเขาค่อย ๆ หม่นแสงลง แสงในดวงตาก็อ่อนจางลงตามไปด้วย มีบางอย่างในตัวเขา... กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง
เขามองไปที่เพย์รี เผยรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าแต่จาง ๆ ออกมา “แบบนี้ก็จบสิ้นแล้ว”
เพย์รีเอียงคอ “หมายความว่ายังไง”
“เวลาของฉันหมดแล้ว” เขายกมือขึ้นให้เธอเห็นหน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือของเขา... แสงสีแดงวงหนึ่งกำลังกะพริบอย่างมั่นคงในตอนนี้