กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เดฟเดินทอดน่องไปตามทางเดินของยานแม่ ท่าทางเดินยืดอกอย่างมั่นใจนั่น ต่อให้โทนี สตาร์กมาเห็นก็คงต้องเลิกคิ้วมอง
แม้จะอยู่ในสถานะล่องหน แต่เขากลับทำท่าทางราวกับว่า “ที่นี่เป็นของฉัน” มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋า มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ รองเท้าบูทเหยียบลงบนพื้นโลหะโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
แม้ร่างของเขาจะถูกซ่อนเร้นจนมองไม่เห็น แต่ออร่ารอบกายกลับแผ่ออกมาอย่างชัดเจน
ผนังเหล็กสั่นสะเทือนเบา ๆ จากการไหลเวียนของพลังงาน เหล่าเจ้าหน้าที่เดินผ่านเขาไปโดยไม่สังเกตเห็นสิ่งใดเลย
เขาแทรกตัวผ่านฝูงชนอย่างอิสระ สายตากวาดมองประตูและห้องต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว