กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เขาเหลือบมองเหล่าปีศาจที่ยังคงวนเวียนอยู่อย่างเงียบเชียบในเงามืด พวกมันดูเหมือนฝูงหมาป่าที่รอคอยคำสั่ง “ผมไม่ค่อยมีโอกาสได้ใช้พวกมันเท่าไหร่” เขาเสริมอย่างไม่ใส่ใจนัก “ปกติพวกมันจะหลับใหลอยู่ในตัวผม... เว้นแต่จะมีใครทำให้ผมโกรธ”
“ว่าแต่ว่า คุณต้องการตัวไหนล่ะ?” เขาเลิกคิ้วหันไปถามหัวหน้าสำนักงาน
หัวหน้าสำนักงานมองเขาด้วยสีหน้าแน่วแน่ “คุณมีตัวที่ถนัดภารกิจลอบเร้นไหม? รูปร่างต้อง... คล้ายมนุษย์หน่อย”
เดฟพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มจาง ๆ “มีสิ ผมมีอยู่สองสามตัว”
เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง