ตอนที่ 146 เพ็กกี คาร์เตอร์

“จะว่าไปนะ” โทนีทำลายความเงียบลงพลางถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “พอเธอ... นายก็รู้นะ พอเธอฟื้นคืนสู่ระยะสูงสุดแล้ว ประโยคแรกที่นายจะพูดกับเธอคืออะไร?”

สตีฟกะพริบตา เขาถูกคำถามนี้จู่โจมจนตั้งตัวไม่ติด “ฉัน... ฉันไม่รู้สิ เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ผ่านมาหลายสิบปี การได้พบใครสักคนอีกครั้ง นายควรจะพูดอะไรกันแน่?”

“‘เฮ้ ยังจำฉันได้ไหม? งานเต้นรำครั้งนั้นน่ะ เธอปล่อยให้ฉันรอเก้อนะ’” เดฟหยอกล้อ มุมปากมีรอยยิ้มประดับอยู่

สตีฟส่ายหน้า แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ฉันคงไม่พูดแบบนั้นหรอก”