ตอนที่ 22 มิน่าล่ะดันเตถึงไม่ยอมให้พวกมันพูด

นาตาชาได้สติกลับมาจากความตกตะลึง เธอเดินก้าวขึ้นไปบนยานบิน

“ไอ้นกเหล็กห่วย ๆ นี่มันตัวอะไรกันวะ?” หนึ่งในอสูรพึมพำ

“คงเป็นของห่วย ๆ ที่มนุษย์อ่อนแอเอาไว้ใช้บินมั้ง……” อีกตัวตอบกลับ

“ถ้ายังไม่หยุดพล่ามอีก ฉันจะจับพวกแกยัดใส่ก้นลาซะ” เดฟที่ทนฟังเสียงบ่นไม่หยุดหย่อนของอสูรทั้งสองไม่ไหวอีกต่อไปจึงตวาดลั่น

“ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นดันเตถึงต้องสั่งให้พวกมันหุบปากก่อนถึงจะยอมรับมา” เดฟเหลือบมองกำไลข้อมือบนข้อมือของนาตาชาแล้วคิดในใจ

อสูรทั้งสองได้ยินคำเตือนก็เงียบเสียงลงทันที

นาตาชาก้มมองข้อมือตัวเองแล้วเงยหน้ามองเดฟ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณนะ” เธอตัดสินใจว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยหลังจากกลับถึงชีลด์