กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกนินจา
“ท่านเสิ่น ฉันจะถามคุณแค่ครั้งเดียว และนี่จะเป็นครั้งสุดท้าย”
เวลานี้ สีหน้าของหยางทะเลชางเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ปืนกระบอกนี้คุณได้มาจากไหน?”
หลังตรวจสอบอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้เขาแทบจะแน่ใจแล้วว่าปืนในมือเสิ่นเว่ยคืออาวุธปืนประจำกายที่หายไปในปีนั้น
เขาไม่เคยคิดเลยว่าโจรปล้นทรัพย์ที่ตัวเองตามหามาตลอดสิบห้าปีแต่ก็หาไม่พบ จะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าในวันนี้
หากเสิ่นเว่ยคือนักโทษคนนั้น ทุกอย่างก็อธิบายได้แล้ว
เขาคือหนึ่งในโจรปล้นร้านอัญมณีเมื่อสิบห้าปีก่อน!
“ฉันบอกไปแล้วไงว่าปืนกระบอกนี้ปู่ทิ้งไว้ให้”
สีหน้าของเสิ่นเว่ยดูประหม่าเล็กน้อย เขายังคงแก้ตัวต่อ “อ้อ จริงสิ ฉันเพิ่งเจอมันเมื่อไม่นานมานี้ กำลังคิดจะเอาไปส่งมอบอยู่พอดี แต่พวกคุณดันหาเจอเสียก่อน”
“ปู่ของคุณหรือ?”
หยางทะเลชางแค่นเสียงหึ ก่อนถามเขาอย่างเคลือบแคลง “แล้วตอนนี้ปู่ของคุณอยู่ที่ไหน?”