เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ความจริงการดับสูญของมหาเทพผานกู่!
“ระดับการหลอมโอสถของสหายเต๋าไม่เลวเลย!”
เสวียนชิงยิ้มพลางพยักหน้าให้จู่หลง “โอสถเม็ดนี้ทำให้ระดับพลังของข้ามีการคลายตัวเล็กน้อย น่าจะ เอ่อ ช่วยข้าประหยัดการบำเพ็ญเพียรไปได้ร้อยปี ขอบคุณสหายเต๋า!”
มุมปากของจู่หลงกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว
นี่คือโอสถที่เขาหลอมจากพลังแก่นกำเนิดของตน ผสานกับมหาวิถี แต่แม้ตัวเขาเองจะกินเข้าไป ก็ยังต้องค่อย ๆ หลอมรวมมหาวิถีและพลังในนั้นให้ดี
เผ่ามังกรมีลูกง่าย การที่จู่หลงหลอมโอสถวารีหนักแต่แรกก็ไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อขยายเผ่าพันธุ์
แต่เพื่อให้ตัวเขาเองหรือผู้แข็งแกร่งของเผ่ามังกรยามบาดเจ็บได้ฟื้นฟูพลังเวทจำนวนหนึ่ง
เสวียนชิงกลับกินง่าย ๆ เหมือนเม็ดถั่วเคลือบน้ำตาลอย่างนั้นหรือ?
แถมยังบอกว่าแค่ประหยัดการบำเพ็ญเพียรร้อยปีงั้นรึ?!!!