เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 ขึ้นค่าเช่าห้องเหรอ
เซี่ยเหยียนหันไปมองตามเสียงก็เห็นหมีน้อยกำลังประคองช่อดอกไม้ที่ไม่รู้ไปหามาจากไหนไว้ในอ้อมแขน ดวงตากลมโตสีดำขลับสะท้อนเพียงเงาร่างของเธอขณะที่มันก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าว
"เจ้านาย ร่างกายดีขึ้นหรือยัง" หมีน้อยยื่นดอกไม้ส่งใส่มือเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนเจือความห่วงใยอยู่หลายส่วน
มันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือออกมา หมายจะลองแตะหน้าผากเจ้านายดูว่ามีไข้หรือเปล่า ทว่ากลับถูกเธอคว้ามือเอาไว้ได้เสียก่อน
"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร สบายดีเหมือนคนปกติทั่วไปนั่นแหละ" เซี่ยเหยียนออกแรงดึงมันเข้ามาใกล้ตัวใช้แขนข้างหนึ่งโอบไหล่ของมันไว้
มืออีกข้างประคองช่อดอกไม้ขึ้นมาสูดดมเข้าเต็มปอด ทันใดนั้นกลิ่นหอมสดชื่นของมวลบุปผาก็อบอวลไปทั่วโพรงจมูก ราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้นานาพรรณ
"หอมจังเลย"