เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 โบกมืออย่างใจป้ำ
ฝูเหนียงมองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น สองตาไล่สำรวจพลางเดาสุ่มเอาเองว่าอีกฝ่ายคงเป็นพนักงานคนใหม่ของเถ้าแก่เซี่ย
ในใจพลางนึกชื่นชมว่าชายหนุ่มคนนี้ดูท่าทางสุภาพเรียบร้อย อัธยาศัยก็ดูอ่อนโยนไม่น้อย
ติดอยู่แค่ผอมบางเกินไปหน่อย ดูราวกับแค่ลมพัดวูบเดียวก็ปลิวไปได้แล้ว
"นี่พนักงานของฉันเอง ชื่อจื๋อเจียงค่ะ" เซี่ยเหยียนทุบปลีน่องที่ปวดเมื่อยพลางแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน
ฝูเหนียงวางกระถางดอกไม้ในมือลง ใช้ผ้าขนหนูสะอาดเช็ดปลายนิ้ว ลักยิ้มที่มุมปากยิ่งเด่นชัดขึ้น ดวงตาเป็นประกายสดใส เธอยื่นมือออกไปทักทายอย่างเปิดเผยใจกว้าง "เรียกฉันว่าฝูเหนียงได้เลยค่ะ"
จื๋อเจียงเผยสีหน้าแปลกไปเล็กน้อยอย่างที่หาดูได้ยาก เขายื่นมือออกไปจับตอบเบาๆ "จื๋อเจียงครับ"
วินาทีที่สายตาประสานกัน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน