เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 นักแล่เนื้อมืออาชีพ
"อากาศแบบนี้น่าหงุดหงิดชะมัด!" ฝูเหนียงยกแขนขึ้นบังศีรษะพลางถอนหายใจยาวอย่างหดหู่ หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ลังเลว่าจะกลับไปก่อนดีไหม แล้วค่อยรอให้ฝนหยุดตกจึงกลับมาใหม่
เซี่ยเหยียนหยิบร่มออกมาจากช่องเก็บของระบบ กางออกบังเหนือศีรษะของทั้งสองคน เธอเอียงร่มขึ้นเล็กน้อยมองไปยังท้องฟ้าสีครามอีกฝั่งของเมฆดำที่แท้ก็เป็นเพียงฝนตกเฉพาะจุดเท่านั้น
"ไปรอที่ร้านฉันสักพักเถอะ เดี๋ยวฝนก็คงซาลงแล้ว"
ฝูเหนียงมองผู้คนกลางจัตุรัสที่ต่างวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงหาที่หลบฝนแล้วพยักหน้ารับ
แผงขายของยังไม่ทันได้ตั้ง พวกเธอเดินไปตอนนี้ก็ไร้ความหมาย
พร้อมกับเสียงฟ้าร้องครืนๆที่ดังขึ้นเหนือศีรษะ เม็ดฝนก็เทกระหน่ำหนักขึ้น น้ำฝนไหลรินลงมาจากขอบร่มเป็นสาย กลิ่นเปรี้ยวฝาดในอากาศเข้มข้นขึ้นจนแสบจมูก