เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 หัวหน้าเฝิงเทียนสี่
วันนี้ฝนที่ตกหนักมาตลอดก็หยุดลงเสียที ด้านนอกประตูมีเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วเข้ามา เฝิงเป้ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการมึนศีรษะเล็กน้อย
ข้างนอกทะเลาะอะไรกันนะ...
มีเสียงคน! ฝนหยุดตกแล้ว! เฝิงเป้ยสะบัดผ้าห่มออกอย่างแรง กระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งพรวดออกไปนอกประตู
ฝนหยุดตกจริงๆด้วย!
เฝิงเป้ยตื้นตันใจจนน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกเหมือนพายุฝนห่านี้ตกลงมาต่อเนื่องนานนับร้อยปีเลยทีเดียว
"ลูกสาวแกมีสิทธิ์อะไรถึงไม่ต้องทำงานทำการอะไรเลย! ดูหน้าหล่อนสิ อ้วนท้วนสมบูรณ์เชียว! แล้วดูลูกชายฉันสิ ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูก! แกนับเป็นหัวหน้าภาษาอะไร! พวกแกไม่เห็นต้องทำอะไรเลยก็มีกินอิ่มหนำสำราญ! ส่วนพวกเราทำงานหนักแทบตายแต่กลับได้กินแค่ข้าวต้มน้ำใสๆ ชามเดียว! ไม่ยุติธรรม!!"