กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นจงจื่อหน้ามืด เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว กระบองทองคำสมบัติวิเศษหลังฟ้ากำเนิดระดับกลางก็ปรากฏในมือ แล้วกล่าวว่า
“เจ้าก็รู้ว่าตัวอาจารย์เป็นเพียงศิษย์ในนามของนิกายฉาน อาจารย์ปู่ของเจ้าก็ไม่ได้ประทานสมบัติวิเศษอันใดให้ข้า นี่คือสมบัติวิเศษชิ้นที่ดีที่สุดที่ข้าหลอมสร้างออกมา ก็ยกให้เจ้าแล้วกัน”
อวิ๋นจงจื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรขึ้นได้อีก จึงกำชับเหลยเจิ้นจื่อว่า
“จริงสิ อาจารย์ของเจ้าเหมือนจะเกิดความเข้าใจใหม่ขึ้นมาบ้าง จำเป็นต้องเก็บตัวบำเพ็ญเพื่อทะลวงระดับสักหน่อย”