กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนาจาพอเห็นเป็นครั้งแรกก็ตะโกนออกมาทันที:
“อาจารย์!”
ไท่อี่เจินเหรินสีหน้าแข็งค้าง พอได้ยินเสียงนี้ของหนาจา ทั้งคนก็ไม่สบายใจขึ้นมาเลย;
เพราะเสียงของหนาจานั้นเป็นเสียงของผู้ชาย แม้แต่เสียงนุ่ม ๆ แบบสาวน้อยกล้ามโตเมื่อก่อนหน้าก็ไม่มีเหลือ~
ก็จริงอยู่ รากบัวน่ะ เสียงที่เปล่งออกมาจะใสกังวานได้หรือ?
ไท่อี่พยักหน้าอย่างผิดหวัง คิดว่า:
‘ช่างเถอะ ขอแค่เขาไม่พูด ก็ยังถือว่ามี...เสน่ห์ล่อใจอยู่~
หนาจามองร่างกายใหม่ของตัวเองแล้วถามด้วยเสียงห้าว ๆ:
“อาจารย์ ข้าไม่ใช่ถูกเผาตายไปแล้วหรือ?”
ไท่อี่ตอบว่า: