กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทงเทียนเรียกตัวเป่ามารับหยางเจียวเป็นศิษย์ ตัวเป่าเองก็ไม่ค่อยเต็มใจอยู่แล้ว;
เมื่อได้เห็นท่าทางซื่อบื้อน่ารักของหยางเจียวแล้ว ก็ยิ่งไม่เต็มใจเข้าไปใหญ่ ตามความคิดของตัวเป่า:
‘เด็กเหลือขอนี่ไม่ลื่นไหลเอาเสียเลย สมองก็ไม่ค่อยไว ไม่ช้าก็เร็วต้องโดนคนเล่นงาน ข้าเป็นอาจารย์ของมัน ไม่ช้าก็เร็วต้องตามเก็บกวาดปัญหาให้มัน~’
แต่เด็กเหลือขอนี้คุกเข่าลงโดยไม่พูดไม่จาก่อน ตัวเป่าเองก็ประมาท ไม่ได้หลบ~
ตัวเป่าจำใจกล่าวว่า:
“เอาเถอะ เจ้าคุกเข่าไปแล้ว ข้ายอมรับว่าซวยเอง ก็รับเจ้าไว้ก็แล้วกัน~”