กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครานี้ เมื่อเหยาจีตะโกนออกมา ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาแล้ว;
ทว่าปฏิกิริยานี้ตรงกับที่ทุกคนคิด แต่กับที่เหยาจีคิด กลับไม่ค่อยเหมือนกัน~
เพราะลูกท้อสวรรค์ไม่มีสะเก็ดผิวแตกเลยสักนิด ส่วนดาบในมือเหยาจี กลับหัก...
และเหยาจีก็ถูกลูกท้อสวรรค์ยักษ์นี้สะกดปราบลงทั้งที่สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ...
หยางเทียนโย่วเห็นเหยาจีถูก 'สะกดปราบ' แล้ว ก็กล่าวด้วยสีหน้าเบิกบาน:
“แม่นาง แม้ข้าจะมิใช่ภูเขาไท่ซาน แต่หลายปีที่ได้เป็นภูเขาไท่ซานให้เจ้า นับเป็นวันที่มีความสุขที่สุด สุขใจที่สุดของหยางเทียนโย่วผู้นี้;”
“ไม่รู้ว่าแม่นางจะเสียใจภายหลังหรือไม่ แต่หยางเทียนโย่วผู้นี้ ไม่เสียใจเลย~ ”