กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรื่องที่หยางเทียนโย่วพูดได้แล้วนั้น ไท่เจียวกับเด็กอีกสองคนรู้สึกแปลกใหม่นัก แต่เหยาจีไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย
เหยาจีมองหยางเทียนโย่วอย่างสงสัย ถามว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร
หยางเทียนโย่วเอ่ยอย่างเก้อ ๆ ว่า
“แบกคนหนึ่ง อุ้มสองคน ไม่มีมือจับเถาวัลย์แล้วนะขอรับ~”
เหยาจี:“...... เจ้าไม่ใช่ยังมีเท้าอยู่อีกหรือ?”
หยางเทียนโย่วหน้าดำ:“...... เอ่อ เรื่องใช้เท้าจับเถาวัลย์ ข้ายังไม่ได้เริ่มฝึกเลย~”
เหยาจี:“...... งั้นเจ้าก็ไปฝึกเดี๋ยวนี้เลย ข้าจะช่วยพวกเจ้าถ่วงทหารสวรรค์และแม่ทัพสวรรค์ไว้เอง~”
หยางเทียนโย่ว:“......”
‘นี่มันบอกว่าจะฝึกก็ฝึกออกมาได้เลยหรือ? ข้าแสร้งเป็นลิง แต่ข้าไม่ใช่ลิงจริง ๆ นะ~’