กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ฝนโลหิตในบรรพกาลก็หยุดลง......
ไม่เพียงวิถีสวรรค์ที่ถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้แต่สรรพชีวิตในบรรพกาลก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน:
“หยุดแล้ว ในที่สุดก็หยุดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งโลกเต็มไปด้วยสีแดง ชวนขนลุกจริง ๆ~”
โชคดีที่เผ่ามนุษย์ในตอนนี้ยังไม่พัฒนาถึงอารยธรรมเกษตรกรรม ไม่งั้น ฝนตกหนักติดต่อกันหลายปี แถมยังเป็นฝนโลหิต จะมีคำว่าเก็บเกี่ยวผลผลิตได้อีกหรือ?
นิกายมนุษย์:
เสวียนตู: “อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของข้าเอ๋ย หัวใจของข้า เจ็บปวดเหลือเกิน......”