กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนใบหน้าจุ่นถีเผยความกระดากอายแวบหนึ่ง แต่ในใจกลับด่าหงจวินเสียยับเยิน:
‘ไอ้ห่า หงจวินไอ้แก่ไม่รู้จักตาย ข้าก็แค่ไปเอาของที่ราชสำนักสวรรค์นิดหน่อยไม่ใช่หรือ? คนที่ไปเอาก็ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียว เจ้าจะเอาแต่จับข้าไม่ปล่อยทำไม?’
คำพูดของหงจวินก็คือ:
“เจ้ายังเรียกนี่ว่าเอาของนิดหน่อยหรือ? เจ้านี่มันเอาของไปเป็นร้อยล้านจุดเลยต่างหาก เจ้าก็ทำได้ลงคอ แม้แต่พื้นกับกระเบื้องก็ยังถอนไป ข้าเฒ่าไม่หาตัวเจ้าแล้วจะหาตัวใคร?”
เห็นเจียอิ่นหน้าดำทะมึนจ้องเขม็งมาที่ตน จุ่นถีก็รูตูดกระตุกเกร็ง กล่าวแก้เก้อ:
“ศิษย์พี่ เจ้าต้องเชื่อข้า นี่มันเป็นเพียงความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ จริง ๆ ครั้งหน้า ครั้งหน้าต้อง...”
เจียอิ่นโกรธจัดกล่าว: