เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
และเงาร่างผานกู่ เมื่อเห็นเผ่าปีศาจเหลือเพียงตี้จวิ้นคนเดียวที่ยังขยับได้ ส่วนปีศาจที่เหลือ ตายก็ตาย ล้มก็ล้ม หมอบก็หมอบ จึงเริ่มเหลิง พลางหัวเราะดังว่า
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตี้จวิ้น เจ้านกกาสามขานี้ ยังมีฝีมืออะไรอีก ใช้มันออกมาให้ปู่เจ้าดูหน่อยสิ!"
ตี้จวิ้นในใจแม้ร้อนใจอย่างยิ่งว่าไม้ตายหลังของหงจวินจะมาถึงเมื่อใด แต่บนหน้าก็ยังเขียวคล้ำ ตะโกนว่า
"หึ ตี้เจียง หากเจ้ามีฝีมือก็ฆ่าพวกข้าเสีย อย่ามัวแต่พูดพล่ามมาก!"
เสียงอันได้ใจของตี้เจียงดังออกมาจากภายในเงาร่างผานกู่
"ฮ่า ๆ ตี้จวิ้น ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะสนองให้พวกเจ้าเอง!"
พูดจบ เงาร่างผานกู่ก็ชกหมัดหนึ่งไปทางตี้จวิ้นและพวก
หยางเหมยที่อยู่ฝั่งนั้นขมวดคิ้วถามว่า
"หงจวิน ข้าขึ้นสนามได้หรือยัง? หากข้ายังไม่ขึ้นสนาม เผ่าปีศาจก็คงจบเห่แล้ว"
หงจวินขมวดคิ้ว กล่าวว่า