กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุดท้าย ภายใต้การอธิบายอย่างยากลำบากของจุ่นถี เจียอิ่นที่ดูเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ก็ตามจุ่นถีออกจากเขาสุเมรุ มุ่งสู่ดินแดนตะวันออกแห่งบรรพกาล;
ส่วนวิถีสวรรค์ เมื่อเห็นสองตัวนี้ลงมือ ก็ทั้งปลื้มใจและจำใจ;
ปลื้มใจก็คือปลื้มใจที่สองตัวนี้เดินตามกับดักที่เขาวางไว้;
แต่ที่จำใจก็คือ สองตัวนี้ไปทำเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้ กลับไม่รู้จักใช้เครื่องมือทำมาหากินของพวกเขารบกวนลิขิตสวรรค์ก่อนสักหน่อย;
วิถีสวรรค์กล่าวช้า ๆ ว่า:
“เฮ่อ ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ข้าจัดการเองก็ได้~”
พูดจบ วิถีสวรรค์ก็ตบกะโหลกตัวเองหนึ่งที หลังตบทีนี้ ไม่ต้องพูดถึงสิ่งมีชีวิตแห่งบรรพกาลที่ไม่รู้ลิขิตสวรรค์ แม้แต่หงจวินก็ยังคิดตามไม่ทัน~