เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่ใครจะรู้ หลังจากหงจวินมองจุ่นถีกับพวกหนึ่งที ปากกลับกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า
"เอาล่ะ เรื่องจบเพียงเท่านี้ ต่างคนต่างกลับบ้านกลับไปหาแม่ของตัว ห้ามต่อสู้กันอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าให้ดู!"
จุ่นถีนิ่งค้างอยู่กับที่ในทันที ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย
เขาคิดสุนทรพจน์ไว้อาลัยกล่าวขอบคุณไว้เรียบร้อยแล้ว ตั้งใจจะทำให้ท่านอาจารย์หงจวินตะลึงให้ได้ แต่ประโยคเดียวของหงจวินกลับทำให้เขารู้สึกอึดอัด ราวกับกลั้นไว้ครึ่งปีสุดท้ายได้แค่ผายลมออกมาครั้งเดียว
จุ่นถีจึงก้าวออกไปข้างหน้าอย่างเซ่อ ๆ แล้วกล่าวว่า
"ท่านอาจารย์ ท่านฟังศิษย์พูดอีกสักหน่อยได้ไหมขอรับ?"
หงจวินเหลือบมองจุ่นถีด้วยหางตา แต่แรกก็ไม่พูดสักคำ ร่างก็หายวับไปโดยตรง
จุ่นถี: "……"
'ท่านอาจารย์ ท่านทำเช่นนี้ ดีแล้วหรือขอรับ? ดวงใจอันน้อยนิดของศิษย์รับไม่ไหวเลย~'