เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความคิดของหยวนสื่อนั้นง่ายมาก:
‘วันนี้ต้องทำให้ทงเทียนเสียหน้าสถานเดียว ต้องกดทงเทียนให้จมให้ได้!’
เมื่อเห็นทงเทียนไม่พูด หยวนสื่อก็สะใจสุด ๆ สายตามองทงเทียน ปากก็เอ่ยอย่างวางอำนาจ:
“ศิษย์สำนักเฉินเจี้ยวของข้าชื่อหรานเติง จะขอรับมือกระบวนท่าอันสูงส่งของศิษย์นิกายเจี๋ยพวกเจ้า พวกเจ้าสำนักเจี๋ยจะส่งใครออกมา?”
ส่วนตัวเป่าและศิษย์คนอื่น ๆ เมื่อเห็นหยวนสื่อแห่งวังอวี้ซวีรังแกนิกายเจี๋ยสายหนึ่งเช่นนี้ ต่างก็โกรธจนอดไม่ไหว อยากออกไปสู้สุดชีวิต แต่ถูกทงเทียนห้ามไว้หมด;
ศิษย์สำนักเจี๋ยอย่างตัวเป่าและคนอื่น ๆ ผู้ที่ระดับสูงสุดคือตัวเป่าก็เพียงเซียนทองไท่อี่ขั้นปลาย แถมยังเป็นเซียนทองไท่อี่ที่แม้แต่สมบัติวิเศษก็ยังไม่ได้หลอมกลั่น จะไปสู้กับหรานเติงระดับต้าหลัวระยะกลาง ก็เป็นเพียงการเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ เท่านั้น!
แน่นอน บนใบหน้าของทงเทียนปรากฏความโกรธซึ่งหาได้ยาก;