กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดของจางฮ่าว หงอวิ๋นก็หัวเราะลั่นว่า
“ฮ่าๆ สหายเต๋าเจิ้นหยวน เจ้าคิดไปเองแล้ว~”
เจิ้นหยวนจื่อหน้าบึ้ง กล่าวกับหงอวิ๋นอย่างมืดมนว่า
“ตลกมากนักหรือ?”
หงอวิ๋นตอบกลับโดยสัญชาตญาณว่า
“ฮ่าๆ มาก... เอ่อ ไม่ตลกเลย ไม่ตลกเลยสักนิด จริงๆ ข้าเป็นมหาผู้ยิ่งใหญ่กึ่งอริยะขั้นปลาย ปกติจะไม่หัวเราะ เว้นแต่...อดไว้ไม่อยู่ ฮ่าๆๆ~”
เจิ้นหยวนจื่อหน้าบึ้ง ไม่สนใจหงอวิ๋น หันไปทางจางฮ่าวกล่าวว่า
“สหายน้อย เจ้าพูดมาตรงๆ เถิด เจ้ามาอารามอู่จวงของอาตมาด้วยเหตุใด?”
แม้เจิ้นหยวนจื่อจะใจดี แต่ก็ไม่ถึงกับเห็นผู้บำเพ็ญหรือสรรพชีวิตคนใดแล้วให้ผลโสมมนุษย์เขากิน