กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 571 ความเหงาจริงและความเหงาปลอม
ของลิ่วจ่าว ไม่รู้ว่าจะโตขึ้นหรือไม่
ตัวเขาเองก็ไม่สนใจ ได้ยินแล้วเพียงแค่ฮึเสียงหนึ่ง ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับคำพูดนี้เท่าไร
หวังเวยกลับเป็นคนที่ฟังคำเตือนของคนอื่น แม้อีกฝ่ายจะเป็นเด็กก็ตาม
ส่วนเฉินเฟิงและคนอื่น ๆ ต่างพากันร้องโอดโอย
ทุกคนเริ่มอ้อมไปอีกทาง เดินเส้นทางเล็กที่เปลี่ยวร้างกว่าเดิม ถูกวัชพืชคลุมไว้ มองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง ยังมีงู แมลง หนู มดเยอะเป็นพิเศษ ค่อนข้างจัดการยาก
อีกทั้งไม่มีที่เหมาะ ๆ ให้หยุดพักผ่อน
ทุกคนเดินจนเหนื่อยล้า ไม่สนใจอะไรมากแล้ว ต่างนั่งลงกับพื้นบนใบไม้ผุ ๆ ที่เต็มไปด้วยวัชพืช ทั้งชื้น ทั้งเหม็น เหลือทนไม่สบายเอาเสียเลย
ผ่านไปสองสามชั่วโมง จึงกลับมาสู่ถนนสายหลักอีกครั้ง