กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 477 ไปกับฉัน
กองกำลังสุนัขม้าถูกล้อมจนมาถึงริมแม่น้ำ ไม่มีทางให้ถอยหนีอีกแล้ว
หยวนจื้อไจ้มีสีหน้าเหนื่อยล้าจากการกรำศึกมานาน
คิ้วดาบคมเข้มดุจหอก จิตสังหารแผ่พุ่งออกมาอย่างรุนแรง
เขานั่งอยู่บนหลังม้า มองศัตรูที่ล้อมเข้ามา ก่อนจะหรี่ตาลง
ทั่วร่างเต็มไปด้วยคราบสกปรก
เสื้อผ้าหลังผ่านการต่อสู้มีทั้งรอยขาดและรอยถลอก หลายจุดปริออกจากกัน บางแห่งเคยใช้เข็มกับด้ายเย็บซ่อมไว้ แต่ฝีเข็มหยาบกระด้างอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้กลับถูกแรงกระชากจนปริออกอีกครั้ง ด้ายสีขาวห้อยระโยงระยางอยู่บนร่าง ปลิวไสวไปตามสายลม โดยที่ยังไม่มีใครเอามันออก
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยากลำบากและตึงเครียดอย่างยิ่ง
สหายที่อยู่รอบตัวเขาส่วนใหญ่ก็มีสภาพไม่ต่างกัน