กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 428 พวกคุณไปเถอะ
ในวินาทีนั้น ซิงเหวินพลันเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนั้น
เขากลืนเนื้อสุนัขในปากลงไป ก่อนจะก้มหน้าลง
หยาดน้ำตาหยดลงบนโต๊ะ
อารมณ์อันพลุ่งพล่านบางอย่างกำลังปั่นป่วนอยู่ในใจของเขา เนิ่นนานก็ไม่อาจสงบลงได้ ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เขากลับพยายามข่มกลั้น ไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ เพียงก้มหน้ากินเนื้อสุนัขทีละคำ เลือดในกายเดือดพล่านราวกับกำลังลุกไหม้ ร้อนระอุและเชี่ยวกราก ประหนึ่งกำลังหลอมเด็กชายคนนี้จากเหล็กธรรมดาก้อนหนึ่ง ให้กลายเป็นกระบี่คมกริบ
ชั่วพริบตานั้นเอง เขาก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา
และหมู่บ้านเล็ก ๆ อันห่างไกลแห่งนี้ก็ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไป
หลังมื้ออาหาร ติงเมิ่งเฉินถูกประคองกลับไปพักผ่อนในห้องด้านใน