เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 417 เหมันต์ผ่านพ้น วสันต์มาเยือน
“สายลมอ่อนพัดโชยต้องกิ่งหลิว กลิ่นหอมบุปผาพาเคลิบเคลิ้ม ช่างเป็นฤดูกาลอันแสนโรแมนติกแห่งแดนใต้”
ฤดูหนาวอันเหน็บหนาวทนทานได้ยาก แต่ในที่สุดก็สิ้นสุดลง
ฐานที่มั่นอาศัยการสู้ยิบตาของคนเกราะหวาย ทุกคนในยามปกติรัดเข็มขัดประหยัดกินประหยัดใช้ คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จนกระทั่งประคับประคองผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้ เด็กและคนชรา แม้จะหิวจนผอมกะหร่อง แต่โดยพื้นฐานแล้วแทบไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลย
สิ่งนี้หากเป็นที่หลบภัยแห่งอื่น ย่อมยากจะจินตนาการได้
เมื่อใดที่ถึงคราวยามขาดแคลนอาหาร โศกนาฏกรรมที่เกิดจากน้ำมือมนุษย์ก็เกิดขึ้นได้ง่ายดายยิ่ง
ผู้คนในฐานที่มั่น ล้วนมีจิตวิญญาณบางอย่างอยู่ในตัว นั่นคือมองโลกในแง่ดีอย่างยิ่ง
ท้องหิวจนส่งเสียงร้องจ๊อกๆ พอเจอหน้าคนก็ยังสามารถหัวเราะร่าได้
จากบนลงล่าง บรรยากาศล้วนเป็นเช่นนี้