เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 389 ให้โอกาสพวกเธอหนึ่งครั้ง
หิมะโปรยปรายหนักหน่วง สรรพสิ่งร่วงโรยเฉาตาย
ขุนเขาและสายน้ำ ล้วนถูกกลืนจมมิด
รถม้าขนาดเบาคันหนึ่ง ปรากฏขึ้นท่ามกลางพายุหิมะขาวโพลน ทว่าด้านล่างกลับไร้ล้อรถ แต่เป็นแผ่นเลื่อนผิวโค้งมนเรียบลื่น
จางเหวินซูมองดูทิวทัศน์ภายนอกผ่านหน้าต่างรถ พลางเอ่ยเล่าเสียงเบา “มีคนบ้านเดียวกันคนหนึ่งเคยพรรณนาฉากนี้ไว้ เขาบอกว่า ‘ลมหนาวดั่งคมมีด ใช้ผืนปฐพีเป็นเขียง มองผู้คนเป็นมัจฉา หิมะโปรยหมื่นลี้ ใช้ฟากฟ้าเป็นเตาหลอม หลอมสรรพสิ่งเป็นแร่เงิน หิมะจวนหยุด ลมยังไม่สงบ รถม้าคันหนึ่งมาจากแดนเหนือ ล้อหมุนบดขยี้ธารน้ำแข็งหิมะบนพื้น ทว่าไม่อาจบดขยี้ความอ้างว้างระหว่างฟ้าดินได้’ พวกนายว่า เหมือนไหม”
ลู่หย่งเฉียงชิงเปิดปากก่อน “เหมือน ต้องเหมือนแน่นอน”
จ้าวซื่อชิงยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้าเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม
จ้งหลีหลีคิดดูแล้ว เอ่ยอย่างไม่มั่นใจ “น่าจะเหมือนอยู่นะ...”
พี่ฉินกระชับคอเสื้อให้เขาอย่างอ่อนโยน เอ่ยว่า “ทำไมจู่ๆ ถึงอ่อนไหวขึ้นมาล่ะ ถ้าไม่สำราญใจ ก็ให้เจ้าเฉียงเล่าเรื่องตลกให้ฟังสักสองสามเรื่องสิ”