เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 347 ท่าข้ามบุปผาท้อ
ทุกคนหยุดแพไม้แล้วลุยน้ำขึ้นฝั่ง
พวกเขามัดแพไว้ริมน้ำ เก็บฟืน และจุดกองไฟ
ทุกคนล้อมวงรอบกองไฟเพื่อผิงเสื้อผ้า
หลายคนถอดรองเท้าแล้วยื่นเท้าไปใกล้กองไฟ ถุงเท้าเริ่มมีไอระเหยจาง ๆ ลอยขึ้นมา
เนื่องจากไม่มีใครได้รับบาดเจ็บอะไร บรรยากาศจึงไม่ได้หดหู่ กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอย่างมีความสุข มีเพียงลู่หย่งเฉียงคนเดียวที่ก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังจางเหวินซูโดยไม่พูดไม่จา จางเหวินซูเดินไปไหนเขาก็เดินตามไปที่นั่น ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก ได้แต่เดินตามไปเงียบ ๆ
ยิ่งจางเหวินซูไม่สนใจเขา เขาก็ยิ่งหวาดกลัว
จ้าวซื่อชิงหัวเราะเบา ๆ เขาไม่ได้ช่วยพูดแทน แต่กลับแกล้งทำหน้าขรึมแล้วพูดว่า "นิสัยของเจ้าเฉียงมันคึกคะนองเกินไป ต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียบ้าง ไม่อย่างนั้น... เกรงว่าวันหน้าคงได้ก่อเรื่องใหญ่เข้าสักวัน"
ลู่หย่งเฉียงส่งสายตาให้เขาเป็นเชิงห้ามไม่ให้พูด