เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 176 งานหนักที่ต้องลงแรง
จางเฉียงกล่าวว่า “รู้สิ แต่ฉันคิดแบบนี้นะ... ไม่ว่าจะเป็นช่างซ่อม หรือช่างกุญแจ ล้วนเป็นอาชีพสุจริตทั้งนั้น แล้วทำไมนายถึงคิดจะเป็นแค่อันธพาลข้างถนนด้วยล่ะ ไม่อายบ้างหรือไง?”
ชายชุดสูทได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่นอีกครั้ง
บนใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่แววตากลับเย็นชา
แยกไม่ออกเลยว่าเป็นเสียงหัวเราะจากใจหรือเสแสร้ง
ปกติจางเฉียงไม่ใช่คนพูดมากนัก แม้หลังจากพาคนเหล่านี้กลับมาที่ค่ายผู้รอดชีวิต ภาระที่แบกอยู่บนบ่าจะหมดไป ทำให้เขาร่าเริงและมองโลกในแง่ดีขึ้นมาก ไม่ได้ดูเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากอย่างเมื่อก่อนแล้ว แต่เขาก็ไม่ถนัดการต่อปากต่อคำกับใคร
ทว่าตอนนี้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย กลับทำให้เขามีสติแจ่มชัดและวาทศิลป์เฉียบคมขึ้น
ทั้งเหน็บแนม เสียดสี และเยาะเย้ยกันอย่างเจ็บแสบ