เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 173 วิกฤตของผู้รอดชีวิต
“ที่นี่ปลอดภัยก็จริง แต่เสบียงอาหารมีจำกัด ผมจึงต้องออกไปหาเสบียงเป็นระยะ ๆ”
เกิ่งกงตบพุงตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเรอออกมาอย่างพึงพอใจ
“ไม่ได้คึกคักแบบนี้มานานแล้ว ฮ่า ๆ กินข้าวกันหลายคนแบบนี้สนุกจริง ๆ” เขามองทุกคนพลางยิ้มอย่างซื่อ ๆ จากนั้นก็พูดต่อจากเรื่องที่ค้างไว้ “เสบียงแถวนี้ค่อย ๆ หมดไป ระยะทางที่ต้องออกไปค้นหาก็เลยไกลขึ้นเรื่อย ๆ ตอนแรกผมขับเครื่องจักรออกไป แค่ชาร์จไฟให้เต็ม ไปกลับก็เหลือเฟือแล้ว แต่หลัง ๆ เริ่มลำบากหน่อย พอจะฝืนไปถึงแถวนี้ได้แบบทุลักทุเล แต่ตอนนี้ยิ่งไม่ไหวแล้ว ไปได้แค่เที่ยวเดียวเท่านั้น”
พูดไปพูดมา เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ จึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
จางเหวินซูกับลู่เฉินเฉินยังพอทำเนา แต่อวี๋เจิ้นกั๋วกับคนอื่น ๆ กลับรู้สึกเช่นเดียวกัน จึงถอนหายใจตามไปด้วย
การออกไปค้นหาเสบียงเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน