เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 164 แทบไม่เห็นเลย
ฟ้าเพิ่งจะสาง จางเหวินซูกับลู่เฉินเฉินก็ออกเดินทางกันแล้ว
ทั้งสองปั่นจักรยานไปตามถนนใหญ่ที่รกชันด้วยวัชพืช มุ่งหน้าไปยังที่ไกลตา ส่วนพวกจ้าวซื่อชิงกำลังเก็บข้าวของ เตรียมตัวจะไปเยี่ยมนายท่านหวัง
ระหว่างทางไอหมอกยังไม่จางหายไป ลมเย็นพัดผ่านวูบแล้ววูบเล่า
ทั้งคู่รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอย่างยิ่ง
งานหนักหน่วงในค่ายผู้รอดชีวิตสิ้นสุดลงชั่วคราวแล้ว เรื่องจุกจิกย่อมยังมีอีกมาก แต่ก็ไม่ได้เร่งด่วนจนเกินไป แม้กระทั่งการออกไปข้างนอกครั้งนี้ ก็ไม่มีภารกิจสำคัญอันใด หากพบเสบียงยังชีพที่ดีหน่อย ก็นำกลับมาสักเล็กน้อย หากไม่มี ก็ช่างมันเถอะ
ดังนั้นจึงเหมือนกับการได้ออกมาเที่ยวเล่น
ละทิ้งความคิดและความกังวลใจทั้งหมดไปชั่วคราว ดื่มด่ำกับความรู้สึกที่เป็นอิสระเสรี
แม่น้ำข้างทางยังคงใสสะอาดและลึกล้ำ ดูราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงใบไม้ร่วงที่ลอยอยู่บนผิวน้ำเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่ามันกำลังไหลรินอย่างเงียบงันไม่หยุดหย่อนทั้งกลางวันและกลางคืน