เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 124 นักชิมแห่งวันสิ้นโลก
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ทุกคนมารวมตัวกันในโกดัง ข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันยังมีอยู่อย่างจำกัด
พวกเขาต่างหนีเอาชีวิตรอดมาตลอดทาง ต้องนอนกลางดินกินกลางทราย อดมื้อกินมื้อ กินของดิบสุก ๆ ดิบ ๆ เสื้อผ้าก็แทบไม่มีปกปิดร่างกาย อาหารก็ไม่เคยอิ่มหนำ วันคืนปะปนกันจนแยกไม่ออก มิตรหรือศัตรูก็ยากจะแยกแยะ ความเป็นความตายยิ่งไม่อาจคาดเดา... เพราะอย่างนั้น พวกเขาจึงไม่ได้คาดหวังอะไรกับเรื่องอาหารการกินมากนัก
แค่มีอะไรให้รองท้องได้บ้าง ก็ถือเป็นความสุขที่สุดในโลกแล้ว
ตอนที่ทุกคนช่วยกันสร้างแท่นเตาขึ้นมาสักอัน ก็รู้สึกเหมือนกำลังทำโครงการใหญ่โตเลยทีเดียว
ส่วนแค่ผัดกับข้าวง่าย ๆ สักจาน พอกินเข้าไปกลับรู้สึกหรูหราไม่ต่างจากโต๊ะจีนเต็มรูปแบบ
ต่อมา เมื่อมีสมาชิกเพิ่มขึ้น หม้อใบเดียวก็เริ่มไม่เพียงพอ จึงตั้งแท่นเตาเพิ่มอีกอันไว้ข้าง ๆ กลายเป็นเตาสองหัว หน้าตาเหมือนเตาที่พบเห็นได้ทั่วไปตามบ้านในชนบท
หม้อเล็กใช้ผัดกับข้าว ส่วนหม้อใหญ่ใช้ต้มและนึ่งอาหาร
สำหรับเตาเก่าที่มีอยู่ก่อนแล้ว ก็เอาไว้ต้มน้ำเป็นหลัก